บทที่ 27

เบลค

ผมปวดหัว แผลที่ขมับหยุดไหลแล้ว แต่มันยังคงเต้นตุบๆ หลังจากเย็บไปสองสามเข็ม ผมก็กลับบ้านได้ เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเรียกรถพยาบาลให้ผม

ผมเดินเข้ามาในโถงทางเดินตอนที่อาเรียเดินลงบันไดมาพอดี เธอดูโทรมมาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาบวมฉ่ำ ดีแล้วล่ะ สมควรแล้วที่เธอจะรู้สึกแย่

เราชนกันโครมก่อนที่ผมจะทันหลบไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ